Estee Lauderمی خوانم. خانوم ها شاید اسمش را شنیده باشند. از بهترین و پر فروشترین و گرانترین لوازم آرایشهای دنیای امروزی است. اولین بار «هاجر» که دوست با کلاس اروپا رفته زیاد دارد گفت که مارک خوبی است و من برای خرید هدیه ای کوچک برای همون خواهر باکلاس با استی لادر آشنا شدم. سالهاست که استی لادر می خرم و کلی مشتری با معرفتی هستم و کلی به همه چیزهایی که می فروشند و اینکه بهترینهاست باور دارم. این روزها اما استی لادر می خوانم! استی لادر آرایش نمی کنم. استی لادر اسم زن امریکایی است که از توی آشپزخانه کوچکش بیزنس بزرگی رو روی کانترهای فروشگاههای بزرگ امریکا(دنیا) آورده و نه امسال نه ده سال پیش هفتاد هشتاد سال پیش یک صاحب بیزنس زن بوده است. 97 سال عمر کرد و 2004 با میراث بزرگی که برای پسرهاش گذاشته(منظورم پول نیست البته! روحیه بیزنس داشتن و این حرفهاست)توی نیویورک از دنیا رفته.
کتاب زیاد می خونم اما تصمیم گرفته ام بیشتر کتابهایی بخونم که با چیزهای دور و برم مربوط باشد آنوقت صبح به صبح وقتی با حوصله کرم مرطوب کننده استی لادر می زنم و ضد آفتاب و برق لب یادم می آید از همه ریسکهایی که یک زن برای رسیدن به رویای بیزنس اینترنشنال داشتن و معروف شدن کرده. هر وقت استی لادر ببینم یادم می آید که رویا هایم را فراموش نکنم حتی اگر همه بگویند نمی توانی. استی هم شکایت فراوان دارد از آدمهایی که همیشه این دور و بر هستند تا یاد آوریت کنند: نمی توانی!
فکر می کنم به مایی که می خواهیم دنیا جای بهتری برای زندگی شود.و بعضا فکر می کنیم که باید اول سی ان ان دید و از اوضاع خاورمیانه حسابی با خبر بود. باید افغانستان و عراق و خلاصه همه جای دنیا را حسابی زیر ذره بین نگه داشت تا دنیا جای بهتری برای زندگی شود. راستی این آدمهایی که هر کدام ایده ای داشته اند و جوری زندگی خیلی آدمها را چه مستقیما از راه بیزنسی که دارند چه غیر مستقیم از راه خیریه هایی که راه می اندازند عوض می کنند آیا به راستی دنیا را عوض نمی کنند؟
کاش من هم مثل اپرا یه شبکه فرشته داشتم که به همه بچه های معصوم دنیا که نه, به اونایی که می تونستم کمک می کردم.